زنجیر افتخار

به اعتقاد من ، ما قربانیان مسائل داخلی‌ ایران باید راه بچه هایی که در اتن هستند رو ادامه بدیم . به آنها یاری برسانیم .
تعداد پناه جویان ایرانی‌ رو به افزایش ، تشکلهای قدرتمندی رو می‌طلبد .
 به واسطه این تعداد روز افزون شرایط  برای حرکت محیاست. هدف به کرسی نشاندن حق حیات است . ما تا پیروزی ادامه میدهیم . شعله آزادی بشر در وجود تمامی‌ پناهجویان هست . ما می‌آوریم روزی را که اشک کودکی نامه‌ا‌ی را خیس نکند . روح بلندی از گرسنگی نشکند . ما مردم رنج کشیده و زجر دیده ایران همه با یک زنجیر به هم متصل شدیم . این زنجیر حیثیت هویّت حقانیت و تمامیت ماست .
به عنوان یک مبارز سیاسی آرزو می‌کنم تمام شما آرزو کنید روزی زیر یک پرچم حقوق بدیهی‌ مان را مستردد کنیم . این تنها زنجیر ، زنجیر افتخار ماست.

نوشته سیاوش رحیمی

برای خواندن متن کامل اینجا کلیک کنید

برای ملحق شدن به ما اینجا کلیک کنید

گلایه‌های یکی‌ از پناهندگان در مالزی از سازمان ملل متحد

با سلام من یک پناهنده سیاسی هستم، ۵ سال در زندانهای رژیم آخوندی اسیر بودم، سال ۸۸ بعد از انتخابات در درگیریها زخمی و شناسایی شدم و به اجبار ترک وطن کردم بعد از ۸ ماه کارت یوان را گرفتم و امیدم این بود که با داشتن کارت کمی‌ از فشار زندگی‌ بر من کم میشود اما آنها فقط یک کارت دادند و به ما هیچ حقوق یا کمک مالی نمی‌شود، زندگی‌ برای بچه‌های پناهنده در اینجا (مالزی) بسیار سخت می‌گذرد چرا که حتا دولت (مالزی) هم با دولت ایران هم پیمان هستند و اینگونه جان ما همیشه در خطر است، حق کار کردن نداریم، جا و مکان به ما نمیدهند، امنیت نداریم، بیمه نیستیم و اگر نیاز به دارو و دکتر داشته باشیم نمیتوانیم به بیمارستان مراجعه کنیم چون هزینه پزشکی در اینجا بسیار بالاست و ..... و....آنها به ما اهمیت نمیدهند. ما نیاز به کمک داریم.